ถ้าคนเราคิดอยู่เสมอว่าอีก 1 วัน ตนเองจะตาย เราจะคิดยังไงกันบ้างนะ
สำหรับตัวเราเองคงต้องคิดไปถึง สิ่งที่มักจะคิดเสมอๆมั่ง
"...เรารู้สึกว่า คนเราทุกคนเกิดมาก็คงมีจุดมุ่งหมายที่ตั้งกันไว้ทั้งนั้นล่ะนะ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ต้องทำ
ก็คือต้องเดินต่อไป ทุกๆวัน เพื่อไปหาจุดมุ่งหมายอันนั้น นั้นล่ะ
อย่างว่าซิเนอะ ถ้าตั้งจุดมุ่งหมายเป็น แต่เดินไปหามันไม่ได้ จะตั้งไว้เพื่ออะไร
แต่ความรู้สึกอีกอย่างที่คิดขึ้นมาพอไปถึง ก็คือ นี้ใช่จุดมุ่งหมายของเราหรอ
งง อีกเช่นเคย รู้สึกว่ามันก็ไม่ใช่ ถ้านึกว่า สิ่งที่เรายืนอยู่คือจุดมุ่งหมาย มันก็เหมือนกับ
ความสามารถเรามีให้หยุดอยู่แค่นี้หรอ มันก็ต้องตั้งต่อไปอ่ะนะ
เพราะว่า ลึกๆเค้าอย่างจะทำอะไรซักอย่าง ที่มันพอจะมีค่าทิ้งไว้ให้มีประโยชน์ต่อสังคม
หรือครอบครัว หรือคนอื่น บ้างอ่ะ..."
แต่พอมีเรื่องว่า ถ้าเรามีเวลา 1 วัน ก่อนจะต้องตาย เราจะคิดยังไงกับแนวความคิดเดิมดีนะ
พอย้อนคิดถึงจุดประสงค์แรก ก็ต้องนึกถึงว่า อยากให้สิ่งที่ตัวเองสร้าง หรือทำมา เหลือทิ้งไว้
ให้คนรุ่นต่อๆมา รับรู้บ้าง สิ่งนี้ทำเพื่อใคร ครอบครัว หรือตัวเอง พอคิดแบบนี้ ก็นึกถึง 2 ทางเลือก
จะปล่อยวางดีไหม หรือจะดิ้นรน ทำสิ่งที่มันยังค้างต่อ ทำไปให้ได้มากที่สุด
ถ้าปล่อยวางไว้ ให้ตัวเองสบาย ไม่ต้องคิดเรื่องใดๆอีก มันจะดีหรอ
ลึกๆเรารู้สึกดีกับมันหรอ
ถ้าดิ้นรนล่ะ พอใจกับสิ่งที่ยังไงเราก็ต้องทำค้างไว้หรอ มันไม่เสร็จแน่ๆนิใช่ไหม
คิดจะให้คนมาเห็น ดูแล้ว เห็นอกเห็นใจ หรอ อยากมาช่วยสานต่อหรอ
แน่ใจหรอ ว่าเค้าไม่ใช่แค่ มาพูดเพื่อให้เราสบายใจ จะได้จากไปอย่างหมดห่วง
แต่ถ้าเป็นเรา ไปๆมาๆ ก็คงต้องเลือกดิ้นรนล่ะมั่ง ทำสิ่งต่างๆ ให้มันถึงที่สุดเถอะ
ทำให้มันรู้ว่า ถ้าวันนี้ไม่ดีที่สุด มันก็ไม่มีโอกาส ให้มันได้แก้ตัวแล้ว รู้จักรับผิดชอบต่อมัน
ผลจะออกมาเป็นยังไง ก็ปล่อยไปเถอะ ดีกว่าค้างไว้ครึ่งๆกลางๆ และนะ ดีกว่าที่ต้องจากไป
แล้วรู้สึกว่า ขณะที่แกยังมีความสามารถ แต่ไม่ใช้ให้ถึงที่สุด
แกก็ไม่มีสิทธิไปคิดว่า คนอื่นจะดีกว่าแกหรอก
พอคิดแบบนี้ ก็รู้สึกเหมือนกับว่า ชีวิตครั้งสุดท้าย ยังพอมีประโยชน์มากกว่าเป็นขี้เถ้าก้อนหนึ่งล่ะนะ
เป็นไรฟร่ะเนี๊ย
(ตั้งใจทำแล็ปเป่าฟร่ะ หึหึ)
เพราะฉะนั้นเลยคิดว่า เราคงไม่แปลกเท่าไรหรอก หึหึ
